آقای رئیس جمهور! محدود کردن اینترنت به بهانه احتمال بحران مثل اینست که پس از یک تصادف، اتوبان را کاملا ببندید
نکسترو: مروری بر تجربه های جهانی نشان میدهد که حتی در قلب بزرگ ترین جنگ های مدرن، کمتر دولتی شریان ارتباطی و معیشتی خودرا برای چنین مدت مدیدی مسدود نگه داشته است. حتی اگر بپذیریم که در شرایط خاص، محدودسازی اینترنت می تواند به عنوان یک اقدام موقت مطرح شود، پرسش بنیادین این است که چرا بعد از فروکش کردن وضعیت اضطراری، استثنا به قاعده تبدیل می شود؟
به گزارش نکسترو به نقل از خبر آنلاین روزنامه شرق نوشت: جورجیو آگامبن، فیلسوف معاصر، اخطار می دهد که بزرگ ترین خطر برای یک نظام سیاسی زمانی است که «وضعیت استثنائی» به رویه دائمی حکمرانی تبدیل گردد. در این وضعیت، برای حفظ امنیت، قسمتی از سازوکارهای عادی معلق می شوند، اما مسئله زمانی رخ می دهد که این تعلیق، پایانی نداشته باشد.
آقای رئیس جمهور! وظیفه بوروکراتیک و قانونی شما این است که مرز میان «لحظه بحران» و «روال عادی» را ترسیم کنید. وقتی بحران تمام شده اما محدودیت باقی است، ما دیگر با یک تصمیم شرایط ویژه رو به رو نیستیم، بلکه با یک «خلأ حکمرانی» مواجهیم. سکوت و همراهی دولت در این شرایط، نشانه برادری و هم افزایی نیست؛ بلکه به معنای لنگ کردن یکی از دو بال اصلی اداره مملکت است.
قطع نگه داشتن اینترنت به بهانه احتمال بروز بحران در آینده، شبیه به بستن دائمی بزرگراه های یک شهر بعد از پایان یک تصادف است. بدتر از ادامه محدودیت، ایده طبقاتی کردن اینترنت است؛ ایده ای که حتی از منظر اقتصادی نیز گرفتار تناقض است. اگر مشتریان، شهروندان و کاربران عادی به شبکه آزاد و پایدار دسترسی نداشته باشند، دسترسی ویژه برخی کسب و کارها چطور می تواند ارزش تجاری حقیقی ایجاد کند؟ بازار بدون مشتری، ارتباط بدون مخاطب و زیرساخت بدون اعتماد عمومی، صرفاً صورت بندی اداری یک بن بست است. اگر آغاز یک محدودیت در وضعیت خاص قابل درک باشد که هست، تعلل در پایان دادن به آن نشانه احتیاط نیست، بلکه «ترک فعل» است. ترک فعل فقط انجام ندادن یک دستور اداری نیست؛ گاهی یعنی نایستادن در جایگاهی که قانون برای یک نهاد تعیین کرده است. وظیفه دولت، بازگرداندن کشور به وضعیت عادی، دفاع از معیشت مردم و مطالبه پایان محدودیت هایی است که ضرورت زمانی خویش را از دست داده اند.
آقای رئیس جمهور، مسئولیت حکمرانی، قبل از هر چیز، تشخیص مرز میان «بحران» و «روال عادی» است.
به اجمال، بدتر از ادامه محدودیت، ایده طبقاتی کردن اینترنت است؛ ایده ای که حتی از منظر اقتصادی هم گرفتار تناقض است. بازار بدون مشتری، ارتباط بدون مخاطب و زیرساخت بدون اعتماد عمومی، صرفا صورت بندی اداری یک بن بست است.
مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب